Şiir

Yalnızlıktan bihaber olandır derbeder Muhayyillerin kederi, yalnızlığın ederi çok Karanlıklara hükmeden dünyevi hisler Yalnızlığa göğüs geren manevi düşler Hakikate boyun eğen münzevi düşüşler Yalnızlıktan bihaber olandır derbeder Hayatın esrarengiz ritmine ahenk Gözünü mangiz bürümüşe mihenk Cihanın değişmez cebînine yürek Katsam ne yarar, muhayyillerin kederi, yalnızlığın ederi çok

“ Mihran, sevmenin ana sütü gibi temiz hâli “ İnsan doğurmaya kaç yaşında başlardı bilmiyorum. Kaç yaşında annesini kaç yaşında babasını doğururdu? Kaç yaşında kuşaklarca aktarılan travmalara boğulurdu? Aile dizimine kaç yaşında kurban olurdu? Geçen gün çorba karıştırırken öldüğümden şüphelendim. Ama konduramadım kendime. Kim kondurabilir ki ölmüş olmayı kendine? Ölsem çorba mı karıştırırdım diye düşündüm. Ölsem çorba mı… Mihran, bu buhranın sebebi sen değilsin. Tencerede d

Sözlerime yaşamayı sevdiğimle başlamak istiyorum ama rüzgardan korkmak ve/veya getireceklerinden korkmak suretiyle balkonda oturma mevsiminde mutfakta otururum Siyah zeytinle ahvalim ayan beyan, çekirdeklerini de aynı tabağa koyacak kadar bıkkınlık – annem zeytin çekirdeğini önce elime almama çok kızardı – İçimdeki tüm yarım kalmışlıklara ve benden birkaç ay sonra gelip benim payıma düşen sütü de içen kardeşimin açtığı tüm yaralara otuz yıl sonra tıbbi müdahalesin İçimde adın

Bende yeni yaralar açmadığı için sevgilim’e, Aşkım benim Dünya üç günlük değildir sen kelebek değilsen şayet Emziren bir anne için öyle midir sence gebe bir at için? Peygamberler için? Ya da dünyanın kendisi için? Hücrelerimi ele geçiren yaşamak nefreti, hem enternasyonal hem legal bir ötenazi örneğidir İşte bundan, dünya üç günlük değildir Kimse anlatmadı bize aşkım benim iyileşmenin coğrafyası birinin göğsünde dinlenmekle başlarmış Devletin sınırları ne ki senin göğsünün y

Bütün hayalleri yarıda bırakıp Son kurşunu sıkacağım usulca Belki kinden, belki öfkeden Belki de ruhsal serzenişimden Bir taraf hâlâ ateş, bir taraf kül Bertaraf olsa da uslanmaz bu gönül Nihayetinde hakikat olsa da ölüm İnsanca yaşamak bu devirde zulüm Bilinmez karanlığın sonundaki giz Muhayyil münzevi biçare esrarengiz Soğudukça benliğim vaat eder sonsuz bir his Ruhumun feryadı ölüm kadar sessizmiş Tüm hislerimi bıraktım darağacına Hissizlik manidar gelir yaraya Rüzga

yaşamak ne zaman biri beni boğuyormuş gibi hissettirse tekrar beş yaşımdayım içinde çocuk olmayan o eve annem zorla misafirliğe götürüyor beni üstelik bir gün yatıya kalmalı ya da bozuk bir musluktan su sızıyor içimdeki parkeye omurgamdan karnıma bir el her gün ama her gün yarına itmekte beni musluktan damlayan sular sanki geri sayım ömrüme o el bir gün itmek yerine hızla çekecek beni kendine pencereden sızan ışık, kış ortası doğan güneş, kavurucu sıcakta üstümde ilahtan bir

Güvendiğim kalp gözüme Metanetli mecruh sözüme Yenildiler, değere karşılık hezeyan ettiler Kinimin yüceliği, öfkemin diriliği Zihnimle ruhumun yaptığı birliği Akıl edemediler, değere karşılık ruhumu istediler Cihanda olmam hafif dilli Hicvim nâşinasa dokunur gayri ihtiyari Anlamadılar, değere karşılık vecizelerimi istediler Mekân-ı arzın sarsıntısını Kalbimin esrarlı fırtınasını Çözemediler, değere karşılık hakikati istediler Gömüldüm karanlığımın gizine Ant içtim cen

sen fecisin yaşanacaksın bir savaş kadar kaçınılmazsın sevmeden önce sen savaştın yüreğin biçimsiz her şey gibi yıkıcı kum, su, rüzgâr hep böyle tembel gözlerle bakar etrafa saçlarına zebra desen kıskanırım, beni göğsümden ilikle şu sıralar ne desen hastalanırım biliyorsun her şey çok büyüktü ayak ucumda acıyan dünya baş ucumda genişleyen genzin dilimin ucunda biçimsiz sözlerin şeklini aldığın evcil uçurumun kıyısında hata payı kadar fecisin küçük düştüm bin kere bakışlarında