Tebdil-i Ruhta Ferahlık - Zeynep Sayan

Zeytin ağacımı iyiliğimiz için(!) budayan sevgilime,

...

Varsay ki ben hiç,

var

olmadım.

Ortasındayım elimin değdiği her şeyin

Bu evde ölmeye en yakın kişi benim

Henüz benim de haberim yok fakat

Takriben Haziran’ın son haftası öleceğim

Görmeyi keşfettiysen bakmanın ardından

yatacağım yer beni incitmesin diyedir

yağması bu kurak coğrafyaya 

sellercesine yağmurun

Evvelce bir zeytin ağacı idim 

yararak içimi kendime rağmen büyüyüp duran 

İçimin kurağına anca dayanan

Ki bu coğrafyaya yağmur bu kadar çok yağarsa 

herkesin içinde bir zeytin ağacı yeşerebilir

İşler bende ters gidiyor kaç zamandır

Kökümü kazımak isterken yapraklarımdan ettiler

Kökümü kazısalar oracıkta ölürdüm ama bir zeytin için yaprak-

larından olmak, nerden baksan soyulmaktır

Soyunmaktır pervasızca gelen kışa 

Ki zeytin ağacı utangaçtır.

İşte bundan;

Çırılçıplağım 

çırıl 

çıplak

Üstelik bu son baharım

Bu kadar yağışa rağmen içimdeki kurağa dayanamıyor zeytin ağacım.

Ortasındayım elimin değdiği her şeyin 

Bu evde ölmeye en yakın kişi benim 

Henüz benim de haberim yok fakat

Takriben Haziran'ın son haftası öleceğim 

Günler birbiri ardına ısına ısına giderken kar birikiyor içimde Mihran

Mevsimler sırasını şaşırdı 

Zeytin ağacımın üstüne durmaksızın yürüyor cellat, 

Oysa ben dinmiş bir ruhum,

Herkes sakin olsaydı çekilecektim bu odanın havasından

bir Haziran akşamı

Sessizce

ve kimsenin ruhu duymadan

Bunu lütfen bir intihar mektubu gibi düşünme

Mekan değiştirmek intihardan sayılmaz ki

Yağmur mesela dışlandığı için dökülüyor olamaz üstüme 

Yok olmak var olmaktan geliyordur belki de

Var olmadıysan yok olamazsın

Yaprağımı budayan, kökümü esneten

zeytin ağacımın dirayetini örseten

Güneye sel getiren

hiçbir zaman yağmur değildi.

Varsay ki ben hiç,

var 

olmadım.

Ya da rastgele bir cuma akşamı 

vazgeçtim o zeytin ağacından.