Tüm Yazılar

Bütün hayalleri yarıda bırakıp Son kurşunu sıkacağım usulca Belki kinden, belki öfkeden Belki de ruhsal serzenişimden   Bir taraf hâlâ ateş, bir taraf kül Bertaraf olsa da uslanmaz bu gönül Nihayetinde hakikat olsa da ölüm İnsanca yaşamak bu devirde zulüm   Bilinmez karanlığın sonundaki giz Muhayyil münzevi biçare esrarengiz Soğudukça benliğim vaat eder sonsuz bir his Ruhumun feryadı ölüm kadar sessizmiş   Tüm hislerimi bıraktım darağacına Hissizlik manidar gelir yaraya Rüzga

yaşamak ne zaman biri beni boğuyormuş gibi hissettirse tekrar beş yaşımdayım içinde çocuk olmayan o eve annem zorla misafirliğe götürüyor beni üstelik bir gün yatıya kalmalı ya da bozuk bir musluktan su sızıyor içimdeki parkeye omurgamdan karnıma bir el her gün  ama her gün yarına itmekte beni musluktan damlayan sular sanki geri sayım ömrüme o el bir gün itmek yerine hızla çekecek beni kendine pencereden sızan ışık, kış ortası doğan güneş, kavurucu sıcakta üstümde ilahtan bir

Güvendiğim kalp gözüme Metanetli mecruh sözüme Yenildiler, değere karşılık hezeyan ettiler   Kinimin yüceliği, öfkemin diriliği Zihnimle ruhumun yaptığı birliği Akıl edemediler, değere karşılık ruhumu istediler   Cihanda olmam hafif dilli Hicvim nâşinasa dokunur gayri ihtiyari Anlamadılar, değere karşılık vecizelerimi istediler   Mekân-ı arzın sarsıntısını Kalbimin esrarlı fırtınasını Çözemediler, değere karşılık hakikati istediler   Gömüldüm karanlığımın gizine Ant içtim cen

sen fecisin yaşanacaksın bir savaş kadar kaçınılmazsın sevmeden önce sen savaştın yüreğin biçimsiz her şey gibi yıkıcı kum, su, rüzgâr hep böyle tembel gözlerle bakar etrafa saçlarına zebra desen kıskanırım, beni göğsümden ilikle şu sıralar ne desen hastalanırım biliyorsun her şey çok büyüktü ayak ucumda acıyan dünya baş ucumda genişleyen genzin dilimin ucunda biçimsiz sözlerin şeklini aldığın evcil uçurumun kıyısında hata payı kadar fecisin küçük düştüm bin kere bakışlarında

Bir keyif akşamı halinde Döküldü karanlıklar Coşkuyla Birlikte yumulan Yıldızlar arasına   Onlar da               halsizdiler   Gelip geçici Kalmaya niyetsiz her akşamın Keyifsizliği Bitkinliğiyle arayıp gitmiş Gökyüzüne çığlık   Onlar da               bezgindiler   Kaçan göz yaşlarıyla Kovaladı güneşi Zorlu bir gülüştü Sonsuzluğa bedel deseler Ne yeridir   Tokat gibi çarpan terkedilmiş veda havası Karanlığa yürütür Kabuğunu kırmadan Ne garip bir kimsesizin Elleri Çabalamadan

Zeytin ağacımı iyiliğimiz için(!) budayan sevgilime, ... Varsay ki ben hiç, var olmadım. Ortasındayım elimin değdiği her şeyin Bu evde ölmeye en yakın kişi benim Henüz benim de haberim yok fakat Takriben Haziran’ın son haftası öleceğim   Görmeyi keşfettiysen bakmanın ardından yatacağım yer beni incitmesin diyedir yağması bu kurak coğrafyaya  sellercesine yağmurun   Evvelce bir zeytin ağacı idim  yararak içimi kendime rağmen büyüyüp duran  İçimin kurağına anca dayanan Ki bu co

Yüzümü astığım tabloda Sürüklenen bulutlardan sonra Büyüyecek yapraklar, İçimde büyüttüğüm sözler gibi, Bulutların dağılmasıyla Her ay tomurcuklanır yüzümde. Benden bir açıklama; İçi boş bir bulutla, Kendi etrafında sürüklenen yıldıza bir cümle, Yay gergin içimde, Ray hattına girmek yasak. Düşen yapraklar karanlığa girmeye hazır Bir şey söylesem bile, Bulut yerinden oynamaz artık.

Bazı hassas konular, seferilikten çıktı aklımda otuz yıldır dahil olamıyorum yaşamaya taşeron bir çalışan gibi mesai bitişini bekliyor ruhum.    Kalbe hadsiz sualler sevilmek emanet duruyor üzerimde hayra yoruyorum yalnızlık Allah’a mahsus diyorum bu yalnızlığın vebalinden korkuyorum.    Sevmeye niyet ediyorum dünyayı kalbimin tam ortasında başlıyor sağanak alıp götürüyor dünyayı ben niyet diyorum kalbim mahcup, ama temiz.    Zararın otuzuncu yılındayım dönemiyorum el emeğim

bir sigara yaktım, sonra unuttum külünü. zaman, bileğimde sıkışıp kaldı. ne ileri, ne geri. içimde büyüyen bir ağırlık var, adı yok. belki senin adını taşıyor, belki adınla hiç ilgisi yok. birileri geçiyor önümden, adımları yankılanıyor içimde. biri gülüyor, biri ağlıyor. herkes bir hikâye bırakıyor ardında ama hiçbirinin sonu yok. belki sonuna varanlar var. belki de sonla alakası yok. ben de öyleyim işte, başladığım cümlelerin ucunu bırakıyorum. kelimeler anlam aramıyor artı

mücbir sebeplerden ötürü ertelenmiş her intikamım aşikar olmasa da hep bir an meselesi paspas altı saklanmış her intiharım ve bir o kadar...

Yamacından öpüyorum ayrılığın Üçüncü sınıf şairlerin gazeteye sarılı tenekeleri takılıyor ayağıma Kimi aşktan ölmüş kimi ayrılıktan Kimi...

Ben… Ben böyle yitik, böyle kırık, bilmiyorum. Kuşlardan düşen tüyleri topladım bir bir. Artık yarım kanadım var. Bu, bu kuşların...

sondan bir önceki katta inişe uzak çıkışa yakın boşluğa bırakmaya ise hazır  vaziyette tek başına ama oldukça kalabalık can eşittir zulüm...

Güzel şeyler oluyor olmasına, Her sabah ekmek kokusu doluyor sokağa, Kargolar zamanında geliyor mesela, Birinin yerini unuttuğu şemsiye,...

Bir avuç su gibi devrildi çocukluğu, avuçlarındaydı ama tutamıyordu. Sustuğu yerden konuşuyor, konuştuğu yerden susuyordu. Kimse tam...

Hüznüm abartılıydı belki Geç geldim kendimden Hüsran vardı yanı başımızda Çok katmanlı bir argüman nehirden çıkarılmıştı Şişmiş bir su...

Denize karşı takma dişlerini çıkardı. Denize karşı çoraplarını da çıkardı. Güneşe karşı ussuz usulsüz. Kış güneşi artık içinde. Bir tarif...

17’lik Ahmet gibi çaldım karanfilleri Beyoğlu’nda sevgilim için dövdüm çingeneleri, Devlet sarısı bir çay demledim, İstersen buna tavşan...

İnsanlığın ruhu da karnı da açtı Tanrının yokluğu hissediliyordu çokça Sanal bir şaman ayininde Gökte dolunayı görmesi gerekiyordu....

Söndü kutup yıldızı, sarı geyiğin boynunda. Yutunca tavşanı semirdi dağ. Yerçekimsiz ağaçlar sırça aynıya. Cenin bağında sırlı baykuş....